رفتن به محتوای اصلی

فرع باید از اصل تمییز داده شود...

فرع باید از اصل تمییز داده شود، در واقع اصل از شبه اصل، هر چیزی از شبیهش. علم از شبه علم، مذهب از شبه مذهب، فلسفه از شبه فلسفه و در آخر کار عرفان از شبه عرفان. این شبه‌ها سایه‌اند و بیشتر فضاها را اشغال می‌کنند، پرطرفدارند و وعده‌های خوش می‌دهند و راه‌های سهل‌الوصول پیشنهاد می‌کنند. پیش از سلوک این‌ها باید تشخیص داده شوند.

در هر راه مشخّص روندگان اندکند. بیشتر بی‌راهه‌ها پرترددند. دروغ‌ها پرخریدارند، هرگز هیچ چیز اصل، هیچ چیز حقیقی توسط خلق احاطه نشده است. هیچ چیز حقیقی هیچ گاه جار زده نشده است. این می‌تواند نوعی آزمودن باشد، هر چیز را که دیدی خلق بسیار هواخواه است از آن دوری کن. سنّت‌ها را بشکن و عشق را مشایعت کن. عجم نور باش تا عرب تاریکی.

خواب باید از بیداری مشخص شود. گاه سقوط در قامت پرواز رخ می‌نماید. گاه نور در لباس ظلمت جامه می‌آراید، قوای روح باید تیز باشد و این تیزی تنها در رنج حاصل می‌شود. عاشقان خواهان رنج‌های ارتقابخش‌اند تا خنده‌های بی‌سبب. در رنج خنده است، عاشق چون از هزار دوزخ نگذشته باشد به یک بهشت راهش ندهند.

کتاب روح | حلمی را اینجا بخوانید.