رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۵۴ : به صد هزار آینه مرا به صد هزاره بین

به صد هزار آینه مرا به صد هزاره بین
طلوع عاشقانه را تو صدهزار باره بین
تو جسم خاک بینی ام، منم عنان آفتاب
نهان صدا بزن مرا، شبانه آشکاره بین
سرود باده می زنم به زخمه ی پیاله ها
به شب چو مست می روی مرا به جان ستاره بین
مرا خراب بینی و سفیر بی کرانه ها
چه مانده ای به ناکجا؟ بیا مرا دوباره بین
الا تو روح مستطاب به جان خفته در حجاب
به روشنی بی حساب بیا مرا نظاره بین
به حرف تام و صوت و نام بیا بگیرمت ز دام
بگو سلام و عشق را تو صدهزار کاره بین
به خاک حلمی قریب گذر چو می کنی دمی
فرشتگان عشق را به سجده ی هماره بین
پیمایش کتاب