رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۷۲ : صبح، آن افلاکبان بی نظیر

صبح، آن افلاکبان بی نظیر
گفت با من از ره معنا بمیر
حال و مال و سال و ماه و آه و جاه
واکن از جان خود و آتش بگیر
دوستی ها در جهان چون دشمنی ست
تک شو و تک رو در این راه دلیر
بی خودی یک داستان شوخ نیست
بی خودند آن شعله پردازان شیر
در خموشی راه بین و روح شو
تا شوی همراه جان های شهیر
دل صفت باش ای عزیز راه دور
یعنی همچون دل بتپ در عشق پیر
شغل عاشق چیست حلمی؟ عاشقی!
عاشقی را نیست اوصاف حقیر
پیمایش کتاب