رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۰۰ : زین پارسی که گفتم از نو جهان جهان شد

زین پارسی که گفتم از نو جهان جهان شد
ایران ز کنج ادوار بر اوج آسمان شد
جان سخن عزیز است، تا کی سوی غریبان
زین جان جان جانم صد جان به جان جان شد
رستم ز خویش و خویشان گنج سخن بیابم
چون مرگ درکشیدم این خامه پرده خوان شد
حیف است چون نحیفان دربند غرب و شرقید
از غرب و شرق باید در خاور میان شد
من واصلی غریبم، دست شما بگیرم
باید ز خاک امروز آن سوی کهکشان شد
رمزی ست بر زبانم با عاشقان بگویم
ای عاشقان کجایید؟ باد خدا وزان شد
حلمی سوی شما شد تا حرف جام گوید
چون حرف عشق بشنید هر چیز گفت آن شد
پیمایش کتاب