رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۲۰ : عیش عزلت نکنم قسمت و تنها باشم

عیش عزلت نکنم قسمت و تنها باشم
موج برپاشده ی غرقه به دریا باشم
سهمم از طایفه ی عشق همین است که دل
می تپد خسته، نهان شاهد رویا باشم
تو کجایی که نفس موج جدایی افکند
واصلی کو که بدو زنده به فردا باشم
گرچه بسیار خرابم و ندارم امّید
فارغ از حیله ی اوهام و بلایا باشم
ره طوفان گذرم با سپر یزدانی
تا جهان ابدی را به تماشا باشم
شاید این مرگ که هر دم نفسم می گیرد
خواهدم روح جهان گشته ی پایا باشم
خفته باشم به فلک بهتر از این بیداری
مُلک عشق است و درو زنده مسیحا باشم
نوشم از صوت و می از جام ازل می خوارم
خلقتم نو کنم و آینه پیما باشم
رشته و تافته ام را تو جدا بافته ای
کاین چنین صاحب این گونه سجایا باشم
از دم عشق تو این گنج نهان پیدا شد
تا که حلمی غزل های دلارا باشم
پیمایش کتاب