رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۰۶ : کجا پنهان شدی جانا؟ به حلقه دوش غوغا بود

کجا پنهان شدی جانا؟ به حلقه دوش غوغا بود
یکی از حلقه وا می شد، یکی در حلقه شیدا بود
یکی از عقل می گفت و یکی از عشق می نالید
یکی از رفته می خواند و یکی در فکر فردا بود
یکی تا دید رویت را بگفتا آفتابش کو
یکی زان کهنه درویشان به فکر گنج دارا بود
همه با عقل دیوانه به گرم خواب می رفتند
به کنج خوابگاه جان حقیقت باز تنها بود
یکی در هشت و چار افسون، خم از این قامت مغبون
یکی مفتون زرتشت و یکی مست از مسیحا بود
یکی از علم می لافید، یکی از وهم می بافید
یکی بودای ترسا و یکی ترسای بودا بود
هم او کز عشق می ریسید نهانی جام خون می زد
یکی یوسف وشی مه رو ولی خام زلیخا بود
نه از حقّ تو نامی بود، نه از عشق تو جامی بود
که هر که لاف حقّ می زد چنین در کار حاشا بود
نخواند زان خط زرّین خراب چرخ بازیگر
چه داند مذهب ما را دلی کز سنگ خارا بود
کجا زین قریه ی فانی یکی سوی خدا می رفت
کجا صوت تو بشنیدند به دنیایی که رویا بود
الا حلمی چه می خوانی از این دنیای تحتانی
بخوان زان روزگاران که فلک گردونه ی ما بود
پیمایش کتاب