رفتن به محتوای اصلی

شماره ۲۳۷ : مخاطبی کلام حق یک دلیری...

 مخاطبی کلام حق یک دلیری می‌خواهد. آن کس که با حقیقت مواجه است می‌داند که این کتاب را برای گدایی نگشوده است که چیزی دستش را بگیرد و اینجا به تأیید و تکذیب نیامده و دیگر او طفل اثبات و انکار نیست که به چیزی دلخوش و دل‌آزرده گردد، بلکه آمده تا چیزی یاد بگیرد و به خود و دیگری بیاموزد، که اگر غیر این باشد و کس با دلی مکدّر از کینه‌ها و جبهه‌داری‌ها و دوستداری‌ها با کلمه مواجه شود و از کلمه رو برگرداند، کلمه نیز تا قرنها و چه بسا هزاره‌ها از او رو برگردانَد و بر گوش‌ها و چشم‌های او مهر زده خواهد شد تا از آن‌چه که امروز است کرتر شود و در کوری خود استوارتر گردد تا آن روز که از پس بسیار مرگها و مرارتها شنوایی و بینایی خویش از نو به خون و عرق جان به کف آورد و از نو در سویی و کویی دیگر با کلمه مواجه گردد.

- بارها گفته شده و باز خواهم گفت: پیش از آن که قلم در دستان خویش بچرخانید بسیار بخوانید، بیش از آن که زبان لقّ در کام بگردانید بسیار گوش کنید، بسیار ببینید، پیش از آن که بپندارید وقت نگاشتن و وقت ساختن و برافراشتن است ابتدا عمرها در خود بتپید و با خویشتن بیامیزید و سپس سر بر کنید و بیرون روید و با جهان و مردمانش بیامیزید و بمیرید و برخیزید و دوباره و هزارباره بمیرید و برخیزید و ببینید و بشنوید و بخوانید، آن گاه اندک اندک زمان شایستگی ست.-

این سخن عشق است و عاشقان دلیر مردان و زنان روزگاران‌اند، آنها که به مردی و زنی شان بسنده نیست و در خود «روح» را جوییده‌اند و اگر هنوز  نیابیده‌اند می‌دانند که روح چیست و بدان دیار رهسپارند. آنان که با شعر و قصّه دلخوش نیستند که در این وادی این نیز نیست، چرا که شاعران و قصّه‌پردازان نیز از اقالیم حسّ بیدار و آگاهی‌های روشن‌اند که در این اقالیم زمانی‌ست از ایشان نیز هیچ خبر نیست، جز مشتی کابوس گرد ظلمات بی‌انتها.

پس سخن این است، آیا چند تنی به جدّ در هر زمان عزم کلمه می‌کنند؟ اگر آری، بسنده است و این کتاب‌ها گشوده می‌شود و کلمات با قلب‌ها سخن می‌گویند وگرنه گشوده نیز بشود همچون دیوان عارفان شاعر و مولایان هر زمان روخوانی بشود و خوانده نشود و با آن عشوه‌های صوفیانه پرداخته بشود و ناکسان بدان خودفروشی‌ها و مزدوری‌ها کنند و سایه‌وار و نامجو با عواطف زار و عقل کج مزوّر خود بر آن بیاویزند و کس به عمق‌ها سر نکشد و در آبها غوطه نزند و در آتشها سر نبرد، نام آب و آتش هیچ جانی دلداده نکند.

و اینجا بسیار صحنه‌ها و نمایش‌هاست از صوفیان تن و زلف و نما و بسیار چهره‌های غم‌آلود و سگرمه‌های درهم و یا خنده‌های دروغین و شعف‌های سراپا جعلین. و اینجا دیار نعلین‌هاست، حال آن که در جیب‌ها، سکّه‌های طلا. آه ای دوستان، رازها رو می‌کشند از مردمان ریا و روزها تا شب و شبان تا سحرگاه از روح طفره می‌روند. - پس با خود می‌گویند کجایند آن رازها و پاسخ این است: آنجا که شما نیستید.-

آه ای دوستان در خود جستجو کنید و خود را جستجو کنید و آن نام‌ها را بیابید که با آنها این جامه‌هاتان خلق کرده‌اند و از همه جامه‌ها و تن‌ها و اسم‌ها و صورت‌ها بگذرید و بگذرید از آیه‌ها و آرایه‌ها و از این خاک‌ها سر بیرون کنید و در روح خویش را بازیابید و مخاطب کلمات خویش باشید. آنگاه تلخی این حرفها بر شما چون شهد و شکر خواهد شد.

کتاب الکترونیک لامکان (قابل دانلود)
پیمایش کتاب