رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۹۰ : عشق است و از این هیبت افسانه چو دودم

عشق است و از این هیبت افسانه چو دودم
شوری ست که بر آتش آن سوخته عودم
خوابی ست که رویای مرا تاب ندارد
دردی ست که زان جاری و رقصنده چو رودم
خوش باش که بیچاره شوی زین همه مستی
خوش باش از این هستی بی گفت و شنودم
گر خام بدم حال گدازان چو تنورم
زین سوختگی بشکنم هنگام صعودم
از سرّ نهان گفتم و ما را نه نهانی ست
کز سرخی این لعل نمانده ست وجودم
راه دگری نیست بدان اوج خدایی
یک راه و همین است و چنین ساده سرودم
با عقل تو منشین در این میکده دیگر
تا روح شوی از دم این شعر و شهودم
تا شعله از آن سایه ی پر نور گرفتم
در سایه ی آن صوت پر آوازه غنودم
زان عقل فرومایه که زنجیر دلم بود
بگسستم و حلمی شدم و بال گشودم
پیمایش کتاب