رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۷۰ : خویش هم توئی هم آن

خویش هم توئی هم آن
هم خان توئی هم مان
نانی و آبی مان
ای یار بی یاران
دریا چه منزل کرد
در خاک بی جانان
خواهم روم زین خاک
رخصت بده ای جان
وصل است اگر حاجت
جان را گرو بستان
دیدار رویت را
می خواهم از یزدان
عمری به ظلمت رفت
کو صبح و کو سامان
با ما جفا بس کن
زین عهد و زین پیمان
ما را به هر سو بر
این گوی و این میدان
تا نالم از هجرت
گویی که حکمت دان
حلمی چه می دانی
از حلم عیّاران
پیمایش کتاب