رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۶۷ : پرّنده و گریزان، در روح من چنانم

پرّنده و گریزان، در روح من چنانم
در دام خویشتن نیز یک لحظه می نمانم
من سرور جهانم، روح است خانمانم
تا یار پر نماید صد جامه می درانم
روزی گذشت و روزی مانده ست زین دم شوم
هر ذرّه مانده از جان تا باده می جهانم
عمری به نذر می شد، جانا مدد بفرما
پیمانه ها لبالب تا تشنگان رسانم
تا صبح گاه پرواز جز ساعتی نمانده ست
پیمانه قوّتی ده در روح پر کشانم
رویاست هر چه رفته ست، رویاست هر چه آید
رو یا بمان که جانم زین قصّه بپّرانم
در حلقه دوش دیدم اعضای عشق شادند
این عضو را به درد آر، با درد شادمانم
ای دیده قدمتت کو؟ بالا و قامتت کو؟
ای خاک تیره بر شو در من که آسمانم
در خواب گر به دست جانان پیاله دیدی
شکرش بگو و نامش، آن گه تو را بخوانم
حلمی به روزگاران از عشق یاد کردی
از جام دوستداری صد جرعه ات چشانم
پیمایش کتاب