رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۶۵ : در جوانی کار دل کردم چه کاری بس گران

در جوانی کار دل کردم چه کاری بس گران
کس نمی داند که چون می گردد این احوال جان
صد هزاران بار دیگر گر که یار آید برم
صورت زیباش بینم رازهایش در نهان
گرچه تلخی می کند از عشق و می میراندم
باز هم خوش باشد این آتش به کنه استخوان
بعد از آن دور گران وان چرخ های بی کران
باز هم بار دگر سر بر کشیدم از میان
روزگارم را چه می بینی که چون سر می کنم
در نمی یابی درین عشقم چنین بی خانمان
سایه ام از سینه وا دادم شبی در خامشی
روح آنی بر فراز آمد چو تیری از کمان
بال پروازم گشوده چون عقابی تیزرو
غرّشی کردم به ناگه ترک گفتم این زمان
در بهشتی پاک و سرخوش دیده ام بیدار شد
در کنارم یار عاشق شانه ای زد ناگهان
گفت دیدی که آخر مرگ را فارغ شدی
چشم خود را باز کردم، وه چه می دیدم عیان
گفت حلمی شرح دل پایان بر و خاموش باش
این سفر اسرار جان باشد، دگر سرّی مران
پیمایش کتاب