رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۵۸ : آن صوت مرا پیمود، چرخنده و نا در جان

آن صوت مرا پیمود، چرخنده و نا در جان
رقصید و طنین افکند، نابود مرا آسان
سلب آمدم از خویشم، آهنگ رهایی شد
تاب ادبم بربود، گفتاست که این درمان
بی سایه و بی باور، بی هیچ و عمل گشتم
بی ساقی و بی ساغر، بی جام و جم و جانان
گردیدم و گردیدم، این گونه شدم آخر
از طرز سخن افتان، با وزن عدم خیزان
تا یار خدایم شد، اوهام جدایم شد
خویشم همه نور آمد، بی کالبد و کیهان
پنهان بشر دیدم پیچنده به هیچ از هیچ
بیچاره و بی روزن، در چنبر هیچ آران
دلدار به پیش آمد، گفتا که چه می بینی؟
گفتم که چه بینم جز موسیقی حقّ عریان
ساقی دو سه جامی ده، هر چند که بدمستم
مستی به از ین عقل داننده ی صد نادان
یک جام صدا نوشم، یک جام دو صد پرتو
این است نصیب ما در بزم خداخواران
حلمی چه کنی آخر؟ سر بر در و جان در بر
بردار و ز در بگذر در هیبت سرداران
پیمایش کتاب