رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۴۶ : من آن روحم که مأوایم جهان خواب ها باشد

من آن روحم که مأوایم جهان خواب ها باشد
رفیقم باده و ساقی و یاران خدا باشد
به کام ماست ار دنیا خراب و مست می گردد
که مستی کار ساقی و خرابی کار ما باشد
شبی گر خفتی و دیدی سحرگاهی نمی آید
سحر در آستین ماست، اگر دانی چرا باشد
من و می هر دو یک روحیم که در پیمانه ها گشتیم
خلاف مهر و آیین است ز جانان جان جدا باشد
سلامی کن در این حلقه، سلامت پاسخی دارد
بکش پیمانه تا هستی که این مستی روا باشد
عدم شو، نیست شو کامشب نبودن خاصه پیدایی ست
برون را وارهان اینک که هستی در خفا باشد
خیال مست حلمی بود که از پیمانه ها می رفت
مپنداری که مأوایی به جز پیمانه ها باشد
پیمایش کتاب