رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۴۳۸ : ما در این خانه مقیمان دلیم

ما در این خانه مقیمان دلیم
پیش و پس را کشته در جان دلیم
نیست با ما نی زمان و نی مکان
سوی ما گردی؟ به پنهان دلیم
حرف با ما بی زبان در خویش زن
گوشهای روزگاران دلیم
کار ما را بی بدن در روح بین
در بدن هم از سواران دلیم
هم گم ایم از خویش و هم از دوستان
مَه فروپوشیده یاران دلیم
اینِ عقل و دین به هر سو ریخته ست
آن بجو ای جان که ما آنِ دلیم
گرچه با شاهی و ماهی شوکت است
برکت ما این که دربان دلیم
حلمی از این رازها با خویش گفت
تو شنیدی، گو ز خویشان دلیم
پیمایش کتاب