رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۷۳ : رو به درک! رو به درک! ای سر پر باد و بزک

رو به درک! رو به درک! ای سر پر باد و بزک
رو که دل آید به برم نازخرک ماه ترک
رو که به مسند برسد آن دلک تازه نفس
تو به هلاکت برسی او بشود شاه خوشک
تو که ز جعل آمده ای در ره ما خواب شوی
از مه ما آب شوی بر رف بی رونق شکّ
ای دل من آه مکش کار تو دلخواه شده ست
وصل تو در راه شده ست از فلک هشت ملک
راه تو دل نام تو شب وصل تو مسّاح طرب
سوی من آیی به ادب سوی تو آیم ز فلک
زیسته ای جان مرا حلمی و زین جامه بر آ
هر که بگفتت چه خوشی گو خوشم از راه الک
پیمایش کتاب