رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۶ : ما را که به جز پیاله در کار نبود

ما را که به جز پیاله در کار نبود
جز یاد تو در عرصه ی پیکار نبود
جز بازدم می زده از محفل دوست
ما را که خطابه ای به اقرار نبود
نام تو چو از خاطر معذور گذشت
جز نام تو در عرصه ی افکار نبود
گاهی چو که در پرده ی پندار شدیم
چون پرده توئی غمی ز پندار نبود
چون تاخت به جان ز شش سو سیلاب صدا
زین مخمصه جز پیاله همکار نبود
زان جمع پریشان شده از زلف نگار
هشیار بُد آن کسی که هشیار نبود
بیدار بُد آن کسی که خاموش نشست
در جار بُد آن کسی که بیدار نبود
زین جو زدگان و جامه افراشتگان
جز وصل برون کسی به دیدار نبود
زین جام و خطابه بر کسی فاش نشد
چون قصّه ی او ز جنس اخبار نبود
یک جلوه ز بیرون چو به دیدار شدند
در کشور دل کسی به احضار نبود
میراث سخن کسی به پرواز ندید
کس شاهد آن شکوه اعصار نبود
در قاره ی روشنی کسی هیچ نگشت
از صوت نهان کسی به اذکار نبود
با مرد خدا کسی به معراج نشد
کس آگه از آن قیام اسرار نبود
گنج غزل و صحبت دیرینه ی جان
جز حلمی ما کسی خریدار نبود
پیمایش کتاب