رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۳ : بس جفا دیده از این دایره ی حیرانم

بس جفا دیده از این دایره ی حیرانم
عاقبت قصّه ی این دایره را می خوانم
می روم شب به برون از تن بی خانه ی خویش
خرد و خاموش و خراب از غم و سرگردانم
کی شود جان به خرابات کشانی جانا
که ز دوری می و جام جهان بی جانم
زخم دیرینه مرا دوش بدین جا آورد
تاب این درد گران را به چه سان بتوانم
گفتی از روز و شبت ظلمت جان بستانم
بسِتان این غم دیرینه دگر ویرانم
ساحل عافیت از دوری من بی تاب است
سحر و جادو بنما از گوهر یزدانم
سخت کوشان که همه باده ی فانی خوردند
باده ی ناب بنوشانم و زان میرانم
طی کنم شیوه ی آن بی همه دستان و سران
بی خیالم، چه کنم؟ خالی جان می رانم
حلمیا فارغ از این چرخ خرابی لیکن
غم بیهوده گهی می خوری و می دانم
پیمایش کتاب