رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۳۲۰ : از همه بی خودترم، بار خدا می برم

از همه بی خودترم، بار خدا می برم
چشم چو بندم دمی، آن دگر می پرم
روحم و بالاترم از سبلان و سهند
روحم و از صد خم این فلک آن سوترم
یک نفسم تا دمشق، یک نفسم تا حلب
جامه ی غوغاییان بر تنشان می درم
یک نفسم کربلا، یک نفسم تا منا
طاقت خونخواهی قوم وفا می خرم
یک نفسی از تبت مست ز جان می شوم
تا نفسی از هرات عطرفشان بگذرم
آه چه حالم از این در همه سو پر زدن
آه چه دیوانه ام، آه چه بلواگرم
صعده و صنعا روم سوی دیار سبا
آه صبا را خدا تا به سبا می برم
عقل! بیا کور شو، چرخ! برو لال میر
از گوهر پارسی تاج سخن بر سرم
حلمی از این خوابگه خدمت مهتاب کرد
بر سر وی قد کشید تاج هزاران پرم
پیمایش کتاب