رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۷۹ : من روح جهان گیرم، با مرگ چه می میرم

من روح جهان گیرم، با مرگ چه می میرم
من مرگ کُشم بنگر مرگ است به تقدیرم
با عقل نشستم گفت بیهوده چه می لافی؟
گفتم که سخن کوتاه! من حرف زبان گیرم
من حرف زنم از روح، بنگر دو سه پشتم کوه
ای عقل زبون بنشین صد قرن به تفسیرم
پیمانه به جان دارم، صد توی نهان دارم
صد رمز میان دارم، دنیاست به تعبیرم
خوابم همه بیداری، مستیم چو هشیاری
هر گوشه چو می بینی صد گونه به تأثیرم
تکرار کجا باشد عیبی که تو صد عیبی
من خیر جهان گیرم، با شرّ تو کی میرم
هر چند که یلدا شد در میکده دیگربار
من نور کنم تقسیم از شعشعه ی پیرم
تو سوی کجا گیری؟ من سوی تو گیرم هان
آیم سوی تو ای جان در ساعت تدبیرم
حلمی نه روا باشد این نوش به تنهایی
با رهگذران می گو از باده ی تنویرم
پیمایش کتاب