رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۵۰ : خلوت ما پر شده ست از دم و هوهای دوست

خلوت ما پر شده ست از دم و هوهای دوست
هر سوی پنهان ما صوت دل آرای دوست
حنجره ها نقش نقش از دم و آه فلک
وه که چه سان می شوم زین دم و آوای دوست
کوفته ی خواب و مرگ زنده و برپا کنم
زین ره حیرانی و شعشعه ی لای دوست
کام گرفتم شبی زان لب آتشفشان
شعله شدم پرکشان آن سوی پیدای دوست
کوره ی روح است و جان این ره دامن کشان
اسم نهانی بخوان تا برسی جای دوست
ساعت پیمانه شد از پس دور گران
اهرمن فصل گشت باز اهورای دوست
حلمی سودا زده جام غزل سر کشید
یک دم دیگر بمان تا دم هورای دوست
پیمایش کتاب