رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۴۹ : راه رو آسمان من، جلوه ی خود نهان مکن

راه رو آسمان من، جلوه ی خود نهان مکن
حرف تو حرف خاک نیست، خاک به چرخ جان مکن
مردمکان خوابرو عزم خیال می کنند
برشو و جلوه تیز کن، ناز به مردمان مکن
تیغ حضور برکش و طاق غیاب درشکن
خانه گرفته ایم ما، هی سوی این و آن مکن
بی تو چه مشتریست این گنج و طلای خفته را
جان به طبق گذاشتیم، میل به استخوان مکن
چانه مزن که چیست این، جان خریدنی ست این
ما که حراج کرده ایم، قیمت آب و نان مکن
ما همه روح خالصیم بر فلک هزارپر
سوی تو بازگشته ایم، قسمت ما خزان مکن
ساحل دهر آمدیم از پس کهکشان درد
این همه رنج دیدگان جز سوی خود روان مکن
طاعت ما حضور و بس پیش تو ای هزار کس
مجموعه ی یکان توئی، بی همگان دوان مکن
حلمی خوابدیده را روی مگیر و ره مزن
چون سخن نجات شد صحبت ریسمان مکن
پیمایش کتاب