رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۳۲ : صد حلقه مدّعی صورت خدا گرفت

صد حلقه مدّعی صورت خدا گرفت
خلقی که خفته بود عبرت کجا گرفت
جان خلاف چون از عشق دور گشت
دست وفا شکست، وهم شفا گرفت
فردا که بگذرد این حال تلخ ما
شاید که روزگار دور وفا گرفت
از آخرالزّمان گفتم سخن بگو
وا ابلها زد و جان در عبا گرفت
از لق لق زبان، عابد! چه عایدت؟
برخیز و می بگیر، حق این دوا گرفت
از نحو عقل چون بی مصرف آمدیم
رستیم و آفتاب ما را به پا گرفت
از روی سرخ ما چون یار می گذشت
از باد مشرقی موسی عصا گرفت
جز خسّ و خاک چیست این خلق دون؟ بگو!
چون حرف عشق شد آدم عزا گرفت
حلمی که شعله بر صد خرقه می کشید
آخر به کسوت آتش ردا گرفت
پیمایش کتاب