رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۲۵ : ما خوابگزاران خداییم

ما خوابگزاران خداییم
کم بنده ی درگاه صداییم
پرسند که ایم و بازگوییم
ما هیچ کسان پادشاییم
بر دار بلند آسمانی
صد کلّه کشیم و بی چراییم
از چرخ برون و بر زمینیم
پرّنده ی روح و بر هواییم
فارغ ز زبان نقد و تمجید
تجوید حروف و وجد ناییم
ما خلوتیان درگه دوست
با خلق چه سخت بی وفاییم
رمزی ست، اگر که کس گشاید!
خاموش و دلیل روشناییم
بیزار ز هر چه نحو و اوهام
در صرف مقامات نواییم
با خلق برون صنم چه باشد؟
در پرده به خاص رخ نماییم
حلمی برو این خطابه بس کن
این خلق کجا و ما کجاییم
پیمایش کتاب