رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۲۰ : چون تو شکر این جهان نداند

چون تو شکر این جهان نداند
کشتی چو تو آسمان نداند
ما رشته چنان به عشق بستیم
آن‌گونه که ریسمان نداند
آوازه‌ی ما بهشت پر کرد
اوصاف من و تو جان نداند
سلطان حقی و لازمانی
پنهانی تو مکان نداند
این منتقدان خام وا نه
چون حضرت دل گمان نداند
صد نکته ز تو غلط بخوانند
آنی تو که نکته‌خوان نداند
در پاسخ طعن عشق، جانان
جز ضربه به استخوان نداند
دائم به نماز عشق، حلمی
حتّی خبر اذان نداند
پیمایش کتاب