رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۲ : گر خواب به چشمم برسد جز تو نبینم

گر خواب به چشمم برسد جز تو نبینم
بادا که حرامم چو دمی بی تو نشینم
من بی همه و بی خود و تنها و غریبم
با آدمیان نیست مرا مسلک و دینم
صد بار بمیرم سر زلف تو بگیرم
من جز تو پری وار نگاری که گزینم؟
گویی برو گر دست دهد جلوه گری کن
بی جلوه ی تو مشت گِل و خاک زمینم
یک ساغر و یک جام جهان بین که توئی تو
یک حلقه و یک واصل دیوانه، چنینم
شرّی که ز چشم تو رسد راحت جان است
با خیر جهان خسته و بیمار و حزینم
در روح چو بیدار شدم غیر چه جویم
من راهروی غربتی حقّ برینم
شهزاده ی چشمان توام، تاج چه خواهم
بر تاج نگاه تو دلا عاج نشینم
جامی زن و بشنو غزل حلمی عاشق
جوشیده حقیقت ز دل شرع وزینم
پیمایش کتاب