رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۱ : عشق دمی صامت است، می وزدت هیچ وار

عشق دمی صامت است، می وزدت هیچ وار
در شب طوفانی ات ساده کن این کار و بار
شعله کشان مست مست، نیست شو زان هست هست
ریشه بسوزان برو خاک شو زان خاکسار
عشق شفا می دهد زین همه دیوانگیت
رنج فنا می شود از دم آن مشکبار
قلک آگاهی خاک و فلک در شکن
روح شو پرواز کن زین خرک مرگبار
راحت جانان طلب، غیب شو پنهان طلب
هو بزن و نعره کش، گنج شهانی بیار
رحمت حقّ می رسد، نور فلق می رسد
عاشق و دیوانه وار بذر جهانی بکار
خمره بیار و ببر سکّه و گنج شراب
نوش کن و جام زن، یک نه هزاران هزار
حلمی عاشق برو مست شو هر روز و شب
از سر خود وارهان زحمت چرخ نزار
پیمایش کتاب