رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۰۷ : حدیث جان منتشر شنیده ای عزیز دل؟

حدیث جان منتشر شنیده ای عزیز دل؟
به کعبه ای که نیست کعب رسیده ای عزیز دل؟
خرابه ای ست این جهان، به نزهتش مکوش هان!
مگر تو چشمه ای ز جان ندیده ای عزیز دل؟
مرا ز خان و مان خویش گرفته اند و برده اند
چنین ز جان و مال هیچ بریده ای عزیز دل؟
به شعله گفت آن صنم: چه این حدیث سوختن؟
یکی چو من حریف خود پزیده ای عزیز دل؟
مباد جان غم زده جز از پیاله دم زند
چنین به قاف عاشقی پریده ای عزیز دل؟
به تبّت خیال شد حریف خام و لاف زد
چه دردها کزین ددان کشیده ای عزیز دل
بشد هزار قرن و هیچ، نه هیچ این یکی نه هیچ
که عاقبت کس کسان گزیده ای عزیز دل
ز طبع شوخ عاشقان رمیدنت خطا! خطا!
کجا چنین تو ناز پروریده ای عزیز دل
خموش حلمیا! خموش! پگاه وصل و دولت است
حجاب عقل و وهم را دریده ای عزیز دل
پیمایش کتاب