رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۲۰۴ : آه حتی نفسی جان مرا قابل نیست

آه حتی نفسی جان مرا قابل نیست
قیمت هیچ دلی چون دل من نازل نیست
یار سنگین قدم و فاصله بی پایان است
قسمت چرخ نگون نیز چنین باطل نیست
شوکت باده در این وادی بی جام بریخت
باده در جام و دگر غیرت می در دل نیست
خواب از این چشم جهاندیده برون می فکنم
هیچ رسمی به جهان ساقی ما قایل نیست
با خدا بودم و گفتم که خدایا آخر
مهرورزان تو را عشق چرا مایل نیست
خنده بر لب زد و آهسته چنین گفت مرا
غرقه ی عشق به امّید بر و ساحل نیست
گرچه شب تیره و ظلمت زده و خونین است
هیچ شب نیست که تا صبح دگر نائل نیست
صورت یار به یاد آور از این حجب نهان
کاین حجاب ابدی نیز مرا حائل نیست
حلمی از دولت جانان به تو جامی برسد
سر کش و مست شو زین باده که کس واصل نیست
پیمایش کتاب