رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۹۶ : بنیاد کهن به باد دادم تا نقش دوباره ای کشیدم

بنیاد کهن به باد دادم تا نقش دوباره ای کشیدم
از محفل وهم چون گسستم در قالب خویشتن رسیدم
خاموش بُدم زبان گشودم از شیوه ی راه روشنایی
سیراب شدم ز چشم جادو کز چشمه ی ناکجا چشیدم
گفتا که ز جان گذشته باید بی نام و جهان و جان سفر کرد
گفتم که جهان و جان چه خواهم کان سرّ نهانی ات شنیدم
در دست بداد نوش دارو، گفتا که بنوش و یک نظر کن
زان جلوه ی روح پرورانه بی یک نظری ز خود پریدم
مجنون دل و ساده باورانه رفتم به سرای خامشی ها
صد صوت بیامد از نهانی، پنداشتمی که ناپدیدم
آن گه شد و از ارابه ی مرگ صد رشته ز نور محشر آمد
دیوانه و پاره پاره بی جان از جامه ی آدمی رهیدم
برخاستم و فرشته گشتم، از خویش و تبار جان گذشتم
چون نیک به خویشتن رسیدم نه جان و نه تن نه خویش دیدم
دیدم که چو از شدن گسستم بودای جهان بود هستم
آن لحظه چو نام داد دستم در خالی جان او خلیدم
پرسید که ای؟ شنیدم آن دم پرسنده منم: که ای؟که ای تو؟
فریاد زدم به چرخ گردون : ای چرخ تو را من آفریدم
او هفت جهان روح بر کرد، من هفت فلک ز روشنایی
او خلقت و نام و جان بر آورد، من پرده ی آسمان کشیدم
دانی که ز چیست این خدایی؟ این قصّه ی مست آشنایی؟
حلمی چو به حقّ زنده دل بست من نیز ورا به حق گزیدم
پیمایش کتاب