رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۷ : ای آینه ی روشن این جا ز چه پیدایی

ای آینه ی روشن این جا ز چه پیدایی
ما دنگ خراباتیم زین قسمت تنهایی
دنیا همه گشتیم و میراث عداوت بود
جانان جهان پیما ای خوش که تو با مایی
در صورت مه رویان جز عشق نشانی نیست
این طایفه می رقصد هر جا که تو آن جایی
دریای روانی تو هر گوشه که می بینم
از تو به تماشا شد این چرخ تماشایی
از شوخی پیمانه صد نکته میان آمد
جانم به کلام آمد زان جلوه ی رویایی
هر گوشه ی این گیتی نام تو شنیدستم
هر ثانیه موسیقی، هر لحظه هم آوایی
مردان تو در کارند، در پرده ز انظارند
تا عشق به جا آرند از عالم بالایی
صد حکمت زرّین در صد جلوه نهان داری
هر گوشه یکی واصل در معبد و ماوایی
حلمی که به پنهانی شد شاه غزل آنی
از شرع تو می خواند این پرده به شیدایی
پیمایش کتاب