رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۶۴ : برو دو جامی زن ز جام مه رویان

برو دو جامی زن ز جام مه رویان
چو جامه بگسستی پیاله برگردان
شب است و فانوسی به جان نمی تابد
من و می و جام و خیال سرگردان
ز عیش پنهانی چه طرف بربستم
چو محنت از حد شد چه خیزدم این سان
شوم به میخانه خراب و دست افشان
پیاله آذین کن که آمدم ای جان
به سوی چشمانت که نقش خمّار است
دمی شوم افتان دمی روم خیزان
نهان شدم سویت که مرهمی یابم
به خنده تابیدی به درد بی درمان
مخوان دگر حلمی ز خطّ دیرینه
برو دو جامی زن ز جام مه رویان
پیمایش کتاب