رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۵۷ : زبان رمز می دانم که خطّ نور می خوانم

زبان رمز می دانم که خطّ نور می خوانم
وگرنه زین ره اعجاب چه می دانم چه می رانم
کلام عشق در جانم، خرام عشق درمانم
بزن زخمه به ساز دل، پریشانم پریشانم
همه عمران تنهایی به یغما رفت و ویران شد
خراب جام و آن ساقی به شهر دل خرامانم
دو وصل تازه بارم کن ز دنیاهای وحیانی
خراب افتاده و مجنون مگر این گونه بتوانم
چو سوداها فتاد از سر به دل غوغای دیگر شد
بیا کاین فتنه بنشانی که حالی فتنه بارانم
اگر این دیده سویی شد که جز رویای تو بیند
بمیرانم در آن رویا، بسوزانم بخشکانم
به آتشگاه دل چون دوش من دیوانه را بردی
به آن پیمانه ها گفتی من آن پیمانه گردانم
چو حلمی رو غریبانه به کنج خامش معنا
تو نام رمز خود برخوان که من صد پرده سوزانم
پیمایش کتاب