رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۴۴ : عالیجناب عشق! خویشم فدای توست

عالیجناب عشق! خویشم فدای توست
هر سو که رو کنم نور و صدای توست
چندی ست رفته ای، روزی و هفته ای
باز آ کنون دگر دل در ردای توست
هر کس که ساز زد نز روی عشق بود
این سوز بشنو کز رنگ نوای توست
غوغای اندرون برخاست زین سبب
کاحوال عاشقان از سوز نای توست
شبگرد جام و نوش دل خواب گشت دوش
دیدم که مهر ماه از روشنای توست
سامان ندید دل زین مشت آب و گل
جان کند و پر کشید، حالی همای توست
پرواز روح دید در آسمان عشق
شاهین مست در اوج هوای توست
بیدار گشت زان بانگ بلند وصل
از جان به در شد و اینک به رای توست
خندان چو بازگشت از انتهای جام
فریاد زد که جان این ابتدای توست
هر جا که رفت چون آن باز قلّه سا
این قصّه باز گفت کز اقتضای توست
هر دیده کو شنید، هر گوش کو بدید
خوش باد هر دمی، کو پای به پای توست
حلمی که سرّ عشق با خلق خواب گفت
مدهوش حشمت و لطف و عطای توست
پیمایش کتاب