رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۴ : تقوای دریا پیشه کن، آیین جانان بندگی ست

تقوای دریا پیشه کن، آیین جانان بندگی ست
باید که عاشق بود و بس، سامان دل تابندگی ست
یک جا نشستن مردن است، چون موج برخیز از نهان
گستاخ می باید شوی، این خامشی بازندگی ست
دنیا گرفتی دست دست، ای روح این دنیا چه هست
یاد آر آن حرف الست: بخشندگی دارندگی ست
هستی توئی و آفتاب، بگشای بال و نور ده
هر روز تو افسانه ی از نور جان آکندگی ست
عقل جفنگ انداز مست آخر چه می داند که دل
در خالیای روشنش خود خالق باشندگی ست
جان در سماع می آورد سازی که عاشق می زند
در رزمگاه نور و نار می تازد او تا زندگی ست
حقّ در کلامش گوهری رقصنده در دامان عشق
قصدش ز بنیان کندن و آن دگر سازندگی ست
گفتم بدو جانان من از چیست این گونه سخن؟
گفتا که حلمی پای تو در قاره ی دانندگی ست
پیمایش کتاب