رفتن به محتوای اصلی

غزل شماره ۱۰۰ : چه سان به سر گردد خروش تنهایی

چه سان به سر گردد خروش تنهایی
کجا قدم هایت که رنجه فرمایی
به کنج خاموشت یکی منی خفته
چه گفته ای ما را ز ما و بر مایی
به جنب و جوش آید دلم ز چشمانت
کرانه ای خواهم، بیا که دریایی
به خواب چشمانم به جز حضورت نیست
به صحنه ی بیرون چرا نمی آیی
چو صحبتت کردم دل از میان برخاست
نصیحتش می کن بگو که بر جایی
خراب و بی خویشم، قیامتی خواهم
نهان مرو جانا به گاه برپایی
به وصل تو اکنون جنون به کام آمد
چه گویمت آخر که شعله آرایی
بهار من آمد، کجا گلستانی
سپیده پنهان شد به سوز و سرمایی
صراحی ات با من صراحتی آورد
به جان بیمارم نباشد حاشایی
یکی طلب دارد تو را به جان حلمی
اگر که بتوانی بیا به رویایی
پیمایش کتاب